Espresso.

Leuk hoor, zo'n espressomachine. Maar dat apparaat is zo verslavend als crack. Ik heb na een maand nog niet veel echt lekkere espresso's gemaakt, maar het is wel zodanig leuk dat ik het nooit bij 1 poging laat, maar net zo lang door ga totdat ik iets acceptabels heb gebakken. Ik wil uiteraard heel graag de machine de schuld geven, de plastic tamper, het ontbreken van een goede maler, maar nee. Uiteindelijk ligt het toch grotendeels aan de maker. En dat is nou juist zo gaaf. Na talloze mislukte pogingen wil ik uiteindelijk een lekker bakje koffie. Dus dan probeer je het maar nog een keer.
Vanmorgen ging het allemaal anders. Het begon al toen ik de luxaflex opende en de zon scheen. Dat zorgde voor goede zin, dus ik zette Gaggia aan om op te warmen. Na een warme douche en een boterham met pindakaashagelslag-combi achtte ik haar warm genoeg om eens een gooi te wagen. De laatste paar shots waren veel te snel doorgestroomd, dus ik besloot dit keer meer koffie in de portafilter te doen en deze harde aan te stampen. Zo gezegd, zo gedaan. Ook heb ik de neiging nogal eens te vergeten te timen. Dit keer niet. Nee, dit keer ging alles goed bij de eerste poging. Langzaam druppelde de koffie in het kopje om geleidelijk een spiraalvormig en stroperig stroompje aan te nemen. Na korte tijd werd de stroom lichter van kleur en de 25 seconden kwamen in zicht. Een fijne, dikke cremalaag straalde in het kopje. Ik zette hem aan mijn lippen en proefde dat het goed was; niet verbrand, niet zuur, niet dun. Precies goed en hartstikke lekker. Prima om de dag mee te beginnen.

Eerste espresso ooit.

Lichtelijk zenuwachtig heb ik me dan toch eindelijk gestort op mijn Gaggia-machine. Op het apparaat zijn 3 knoppen: een aan/uitknop, een maak koffie-knop en schuimknop. Omdat het al minstens een maand geleden was dat ik het apparaat kreeg uitgelegd wist niet meer precies wat ik moest doen, maar zoveel kan er dan ook niet misgaan met 3 knoppen en waarvan ik er 1 nog niet gebruik. Ik wil namelijk eerst goede espresso's maken voordat ik aan cappuccino's begin.

Goed. De eerste fout die ik meteen maakte was het apparaat aanzetten zonder water erin, al was dat vrij snel opgelost natuurlijk. Ik kon me vaag iets herinneren dat er een lampje aan, of juist uit, moest gaan als het water was verhit. Prima. Ik gooi het portafilter vol, tamper de hele boel aan en draai het portafilter heel stoer een keer rond om de overbodige koffie ervan af te laten vallen. Uiteraard viel het gehele portafilter leeg...

Opnieuw vullen dus. Opnieuw tamperen, iets harder drukken dit keer. Ik veeg dit keer ook maar de koffie weg, en blaas het een en ander van het portafilter af. Niet precies wetende of het lampje nu aan of uit moest zijn, draai ik het portafilter onder het apparaat en druk op de koffieknop. Eureka! Er komt zwart spul uit. In 10 seconden. Cremalaag? Welke cremalaag?

Na een prima cremalaag en een gore smaak, te dunne ellende, verbrande ellende, vieze ellende, lukte het dan bij poging 7 een stroperige substantie uit het portafilter te laten komen die geleidelijk aan een stroompje vormde. Na relatief nauwkeurig meegeteld te hebben, begon het stroompje af te nemen en na ongeveer 25 seconden had ik een mok met espresso. Met cremalaag. Met een fijne geur. Alleen die mok. Niet te doen. Ik heb helemaal geen espressokopjes, dus het ziet er allemaal tamelijk ielig uit.

Maar ach, mijn eerste espresso is een feit. Hij smaakte goed, niet zuur, niet bitter, niet verbrand, geen troep onderin, met een dikke cremalaag die niet uit elkaar viel. Wat me opviel is dat wanneer de espresso goed is, je dat meteen kunt merken. De smaak is ineens zoveel beter dan wanneer het een net-niet bakje is.

Goed, nu nog espressokopjes scoren...