Negative Approach.

Als de dag van gister kan ik me 12 mei 2007 herinneren. NEGATIVE APPROACH uit Detroit zou spelen in Antwerpen. Ik heb Negative Approach altijd een gekke band gevonden. Ze hebben bestaan van 1981 tot 1983. De band had tot 2006 nog nooit in Europa gespeeld. Alle opnames klinken relatief brak, niet zoals bij Minor Threat, maar gewoon echt brak. Ik hou wel van brak. Tegelijkertijd heb ik zelden een boze, op het nihilistische af, band als Negative Approach gehoord. Ik krijg nog steeds de neiging om willekeurig te duwen en te trekken als deze band ergens wordt gedraaid.

En dus moest ik bij dit tafereel zijn. Ik was niet de enige dus een auto vol vrienden was snel geregeld. Ik meen dat de route Vroomshoop-Antwerpen was. Met een tray bier op de hoedenplank en een straight edge-makker als chauffeur gingen we op pad. Nietsvermoedend uiteraard.

Al vrij gauw moest er dankzij de bierconsumptie geplast worden bij een wegrestaurant. In het vrouwentoilet, want de mannelijke variant was defect. Om een of andere reden was er ook een fles chilisaus aanwezig in de auto, waarop de bestuurder luidkeels 'HOU DE ACHTERBANK SCHOON, ANDERS KOP IK JE KAPOT!!' uitkraamde. Tot zover de heenrit.

Eenmaal aangekomen bij de zaal (toen nog Hof ter Loo, nu Trix) werden er nog verse zakken sla gedumpsterdived, en brood en drinken gekocht. Ik hoorde laatst nog hoe de overgebleven sla is geëndigd: op een scooter, hierna moest er om onbekende reden nog over het zadel heen gezeken worden. Goed, de deuren van de zaal gingen open en een potpourri van tuig stroomde binnen. Punx, skins en hardcorelieden, ouderen van dagen en eventuele verloren zoons, vanuit heel Europa kwamen er mensen op af. Er speelden een zestal bands en je merkte dat het publiek en soort zenuwachtig rond liep. De hele dag hing er een gespannen sfeer, niet vanwege het gangverleden van de bezoekers, maar omdat niemand kon wachten totdat eindelijk Negative Approach het podium op zou klimmen. Van de tijd tussen het scooterincident en het laatste optreden kan ik me niet zoveel herinneren. Wel dat Negative Approach nauwelijks merchandise had, terwijl iedere bezoeker daar naar op zoek was.

Wel weet ik nog hoe druk het vooraan werd, en de verscheidenheid van het publiek. Ik stond op een tree iets achter wat binnen 5 minuten een slachtveld zou worden. Ik heb namelijk een bril en dat gaat meestal niet zo goed samen met vliegende benen en armen. Een van de bandleden liep het podium en er werd al van het podium gesprongen voordat er een toon was gespeeld. Toen het eerste nummer werd ingezet wist ik niet hoe gauw ik mijn bril af moest zetten en ik mengde me in die zee maniakken. Ik heb de meest zachtaardige figuren ooit nog nooit zo woedend heen en weer zien stampen. Nooit heb ik zo'n teringbende meegemaakt als toen. Nooit heb ik zoveel mensen zo boos zien zijn. Op een gegeven moment dacht ik vooraan te staan, later op de foto's zag ik dat ik op de 4e rij met mijn armen omhoog stond te schreeuwen. Ik kan me ook herinneren dat elke keer dat de zanger de microfoon in het publiek stak je niet zoveel meer hoorde omdat hij zelf zo hard schreeuwde.

Achteraf bleken er een aantal mensen in het ziekenhuis beland vanwege rare capriolen vanaf de hoogste boxen. Ik heb allerlei vrienden over kneuzingen, blauwe plekken, schaafwonden en kapotte T-shirts gehoord. Ik weet niet, ik had 2 laffe blauwe plekken en mijn stembanden lagen verstrooid over de dansvloer. En ik kocht uit noodzaak een nieuw shirt omdat mijn paarse shirt dat ik aanhad zwart leek door het zweet. Ik weet behalve de chaos op de dansvloer niet zoveel van het optreden zelf. Ik zie alleen maar mensen op mensen springen, een hoop geschreeuw en boze koppen.

De terugweg was ook een soort roes. De 2 rondjes om het Hof ter Loo-terrein met de YMCA op vol volume, en dat de gehele reis de ramen openstonden en de muziek hard vanwege de vermoeidheid van de chauffeur.

Mooi man, hardcore. Ik vergeet ongetwijfeld het een en ander, en misschien is niet alles zo gegaan als het hierboven staat beschreven, meh.

Die zwart-wit foto heb ik een jaar later gemaakt bij een minder interessante show.

De rest is van Google.

Hey ho, let's go!

Vroeg in de ochtend, slaapkamer, laffe zon, veel wind. Met een kop Caffenation Tanzania Ngila Estate in mijn handen frons ik mijn wenkbrauwen. Ik heb nog nooit iets over de allergaafste band ooit geschreven. Niet alleen is het de allergaafste band ooit, het is ook nog eens mijn favoriete band. Ik frons nogmaals mijn wenkbrauwen. Ik neem nog een slok fruitige Afrikaan en krab aan mijn laffe haatbaard. Of iets wat daarvoor door moet gaan.

De Ramones. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Mijn broer smeerde mij deze band aan toen ik nog op de basisschool zat. Ik kon er niet mee uit de voeten, maar ik ben 'Do you wanna dance?' nooit vergeten. En dat is notabene een cover van Bobby Freeman uit 1958. Op de middelbare school sloeg het noodlot toe, ik raakte aan de Ramones en dat is sindsdien nooit meer weggegaan. Sterker nog, het is erger geworden. Gelukkig raak je van muziek niet uitgemergeld, wat mijn lichte bierbuik dan ook bevestigd. De middelbare school werd afgesloten met een het thema Rock'n'roll, dat inhield dat we met 4 man als Ramones verkleed gingen. Ik moet hier nog ergens foto's van hebben....

Ik vind het uiterlijk vertoon prachtig: gare spijkerbroeken, leren jassen en een strak shirt. Ze zijn ook allemaal bepaald niet moeders mooiste en dat siert de band ook als je bekijkt dat alle bandjes vaak halve modellen zijn. Bij goede muziek is dat al minder vaak aan de orde. 3 akkoorden, geen solo's, simpele (doch erg strakke) drumpartijen spannen de kroon. Dit geldt ook voor de teksten, simpel en doeltreffend. Ik moet er vaak om lachen, maar ze zijn vaak wel een soort slim grappig. Ik vind zelf bijna alles goed, her en der zit er meuk tussen, maar alle albums hebben goede nummers.

De live platen zijn ook gaaf: 1000 nummers per set, 1,2,3,4! als eeuwig intro. Het moet ook feest zijn geweest: borden met HEY HO, LET'S GO! erop, spandoeken, alles. In totaal speelde de band 2263 optredens! Holy shit!

Er zijn een flinke hoeveelheid boeken uit waarin allerlei verhalen uitgespuwd worden. De mooiste vind ik nog wel over Johnny's leven voor de Ramones. Waar hij naar eigen zeggen in het leger heeft gezeten, terwijl een ander vertelt dat dit niet kan vanwege zijn toenmalige lange haar. Die vertelt vervolgens dat hij kapper was. Enzovoort. Joey en Johnny die ruziën om een vrouw, en vervolgens tijden niet met elkaar praten terwijl ze op tour zijn. Joey's droom om een nr. 1 hit te scoren die nooit komt, maar vervolgens pas beseffen hoe groot je bent nadat je opgenomen bent in de Rock'n'Roll Hall of Fame. Politieke verschillen in de band. Niet-rockstersterfgevallen. Het ene verhaal nog epischer dan de andere. Ik heb een dagtaak om alles te vertellen, daar wordt niemand blij van behalve ikzelf en nog een paar liefhebbers.

Vorig jaar bereikte mijn liefde voor de de band een nieuw hoogtepunt door het Ramonesmuseum in Berlijn te bezoeken. Een studentikoos hok volgepropt met allerlei memorabilia van broeken die de gitarist achterlieten, tot speldjes, zwembroeken, posters, DVD's, etcetera. Bedenk maar iets en er bestaat een kans dat er merchandise van was.

Tot mijn erg grote spijt heb ik de band nooit live kunnen zien omdat de band uit elkaar was voordat ik het gaaf ging vinden.

Je moet maar Googlen, dan vind je wel het een en ander om te lachen, om te huilen of om te bewonderen. Of hier kijken kan ook.

Koffiepunx: Descendents deel 1000.

Een bekende van me is fervent Descendents/ALL liefhebber en verzamelaar van hun shirts, ik keek er eens online doorheen en zag dat ze nogal wat shirts hebben waarop koffie voorkomt. Zie hier een greep:

Morten Andersen.

Ik zat laatst op een boekenmarkt waar een of andere verzamelaar per defenitie een boek wilde met handtekening. Zonder handtekening hoefde hij het boek niet. Ik had eigenlijk de neiging om die man een handafdruk te geven.

Het ging om een boek van Morten Andersen. Even Googlen en blijkt dat de fotograaf in kwestie een best leuke serie gemaakt heeft over rock'n'roll in Noorwegen. Gruizigheid en viezigheid, ik ben wel fan.

Link en bron.

Innocent.

Innocent, Hengelo. Zelfverklaard ‘Home of hardcore’ sinds 1985. Sinds halverwege 2003 was het mijn onderkomen om nieuwe bands te ontdekken, blauwe plekken op te lopen, mensen te leren kennen en om te zien hoe gaaf het is om volledig langs bedrijven als Mojo heen te leven. Waarschijnlijk is in juni 2011 Innocent niet meer; financieel is het klaar. Ik heb daar fantastische concerten gezien. Maar laat ik eens vertellen wat het voor tent is. Zoals ik het eerst mee maakte was het naast een ruimte waar bandjes speelden Innocent ook een ruimte was waar je mocht blowen. Dat werd dan ook veelvuldig gedaan door mensen van verschillende afkomst. Die vervolgens er geen zak meer van snapten toen het hardcorepubliek voor die avond langzaam binnenstroomde. Het mooiste moment was nog dat ik naast een hiphopper met een joint stond die zijn ogen uitkeek omdat de mensen hem om de oren vlogen. Even later stond ik naast hem in het rare hoekje naast de toiletten waar iedereen terecht kwam die geen been of arm in zijn gezicht wilde. Zo ook hij, met zijn lachkick. Hij vond de muziek kut, maar de sfeer te gek.

In de toenmalige Innocent pasten er een man of 100-120 in de veredelde woonkamer. Het podium was aan de straatkant waarbij de band met zijn rug naar de ramen stond te spelen. Links naast het podium was de ingang (daarover later meer) en rechts de geluidstafel. Zowel podium als geluidstafel stonden op kratten bier. Later werd het daadwerkelijk een getimmerd podium en werd het doorgetrokken tot aan de uur wat de bands een halve vierkante meter meer ruimte opleverde. De geluidstafel verdween naar de bar achterin. Achterin bevinden zich de toiletten en de bar, ongeveer even groot. Met andere woorden: was je dik dan werd bier halen een opgave. Ik meen dat op het moment dat het podium ietwat werd vergroot er ook in de ruimte naast de zaal een ruimte voor de instrumenten was. Eerder lagen die verspreid over het hele pand, dan wel buiten in een bandbus. Naast de deur van de ingang was een trap naar een bovengedeelte met een keuken, een backstage die ook gold als merchandiseruimte en hangruimte voor als er een kutband speelde.

Het stonk, het was er klein, de lampen flikkerden nog weleens van het plafond en het was er eeuwig warm. Maar mijn grote god, wat heb ik er gave dingen gezien. Van een Amerikaanse band die midden in de zomer een nummer speelde voor alle mensen die buiten stonden vanwege de temperatuur binnen (het was buiten al een graad of 30 geweest de hele dag). Van bands waar het kickboxen geblazen was en ik de hele band niet heb gezien omdat ik in het onbestemde hoekje was beland. Tot Fryslans Dead Scenestars die een afscheidsshow kwamen doen en een deel van het publiek uit het niets ineens bestond uit “bebloede” DSS ARMY shirts, bandana’s en weet ik wat meer. De zanger van een Vlaamse band die ’s middags nog moest voetballen en daardoor te laat was en op het moment dat hij de parkeerplaats op reed zette de rest van zijn band het intro in. De zanger werd zo ongeveer uit zijn auto gesleurd en op het podium gegooid om 20 minuten lang te ontploffen. Voordat Innocent ging verbouwen was dus het podium naast de ingang. Ik kan me een optreden herinneren waarbij ik met 3 anderen de deur probeerden te open (die ging naar binnen open) en die tot 3 keer toe met geweld weer dicht ging zonder dat wij binnen waren. Er werd immers gestagedived en iedereen stond tegen de deur aan gedrukt…Die verbouwing is trouwens erg mooi geworden, een iets grotere zaal waarbij het podium niet meer tegen de deur aan stond. Ik kwam er sindsdien door verhuizingen iets minder. En in principe vorige week donderdag voor het laatst. No Turning back, Noyalty en nog 3 bands moesten er nog spelen, voor 5 euro. Ik was vrijdags vrij. Om nog een laatste keer de longen uit mijn lijf te schreeuwen en om nog een keer No Turning Back (de band die ik het vaakst heb gezien in Innocent denk ik) te bekijken in het zaaltje waar ik mijn ‘core-opleiding heb genoten. De lampen kwamen van het plafond, ik had een bloedend been, een zere keel en spierpijn: Doei Innocent. Ik heb een mooie tijd bij je beleefd.

Foto: AsIce (Koen Tornij)

Koffiepunx #9: Stikky.

Op een of andere manier kwam ik de band Stikky tegen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ze maken toch een flinke bak herrie. En zingen over koffie. Weer een coffee achievers nummer. Een kleine blik op Wikipedia leert me dat het een Amerikaanse band uit 1985 is die nooit officieel uit elkaar zijn gegaan, het een en ander hebben uitgebracht, verzameld op een 1997 discografie, en dat ze wel van een lolletje houden gezien de songtitels.
Helaas kan ik er geen teksten van vinden.

Youtube.

Koffiepunx #7: Bouncing Souls.

Koffiepunx #7 staat in teken van Bouncing Souls, wederom een Amerikaans product die mijns inziens een van de beste zomerpunkplaten ooit heeft uitgebracht: How I spent my summer vacation.
Dit jaar hebben ze een nieuw album uitgebracht en op tour brachten ze het hiernaast getoonde shirt met zich mee. Waar ik natuurlijk lekker achter de feiten aanliep en zowel de band als het shirt volledig ben misgelopen...

Youtube.

Koffiepunx #6: Descendents.

Descendents en koffie blijkt wederom te kloppen als een Zwitsers uurwerk. Ditmaal van een eerder album genaamd 'Enjoy!' uit 1986. Enjoy my coffee I will!

Descendents-Kids.

Warning! The Basemaster General has determined that coffee is good for your health
Doug is bouncing off the walls
Ray is drooling big spit balls
Feeling cranky, logged all night
Kids on coffee!
Where's my Bonus Cup?
Come on man, fill me up
I need some Krappers to wash it down
Kids on coffee! Kids on coffee!
Went driving down to San Diego
Passing by the nuclear tits
Go away off my earth!
Kids on coffee! Kids on coffee!

The amount of actual sleep is now optional.

Youtube.

Koffiepunx #5: 76% Uncertain.

Ik kreeg de band 76% Uncertain aangesmeerd een kleine tijd geleden. Zij hebben het nummer 'Coffee achievers' geschreven, maar ik had het nog niet gepost omdat ik nog op zoek was naar de songtekst. Hij is zo goed als helemaal verstaanbaar. Bijna dus. Als iemand me de songteksten kan doen maak je me blij.

76% Uncertain-Coffee achievers