Hallo, wereld.

Groezrock.

En toen was het zover. Belgisch punkfestival Groezrock stond voor de deur. Ik gromde nog dat ie rustig aan moest kloppen want het was nog niet zo laat, verdomme nog aan toe. Als een enthousiast kind dat zijn 20 jaar bestaan viert drukte hij me voor de deuringang weg en begon spontaan al mijn spullen in de blauwe Toyota te pakken. Ik krabde nog aan mijn zak, gaapte nogmaals en besloot nog niet helemaal te begrijpen wat er aan de hand was. Ik haalde mijn schouders op en zette de koffiemachine aan. Langzamerhand begon het door te dringen; ik moest vandaag naar België om badkuipen bier te drinken en smoskes te eten. Prima, maar dat is nog geen excuus om mijn ochtend zo ruw te verstoren! Het ADHD-kind bedaarde en liet me zelf mijn spullen inpakken. Bier. Voordat de medepassagiers überhaupt in waren gestapt ging de eerste, nog kouwe halve liter de slokdarm in. Goed. Tijd voor herrie!

De tent stond. Het bier werd genuttigd en het duurde nog even voordat de uit het in principe niets georganiseerde akoestische punkoptreden op de camping stond gepland. Wat mij betreft een hoogtepunt, omdat er niets zo cool is als zelf dingen opzetten. Er was niet echt sprake van bands, maar de een na de ander pikte de gitaar op om nur hits te spelen waarbij het publiek van een man of 50 dicht om heen stond en stond mee te schreeuwen. Een goed begin van het festival.

Met flink slaapgebrek was de dag dan eindelijk zover: festivaldag. Nog zat van de avond ervoor moest ik de Ramones (Teenage Bottlerocket) aanschouwen op een wat mij betreft nog onmenselijk tijdstip. Maar een prachtig optreden werd er weg gegeven. Een week of 2 geleden zag ik Dear Landlord en zij speelden vandaag ook en ook zij werden een instant hoogtepunt. En daar was het publiek het duidelijk mee eens, de stagedives stapelden elkaar op en er werd veelvuldig meegezongen. Er volgden nog genoeg leuke dingen hierna (waaronder andalouse saus, amai), maar voor veel bands vond ik het festival eigenlijk iets te groot. Totdat de Descendents speelden en een groot deel van Groezrock was zo blij als een kind. De heren die zo oud zijn als de here Jezus speelden nog steeds als de pubers van vroeger. Uiteraard moest hierna het koffiepot shirt aangeschaft worden. Na de bands moest er nog nagenoten worden met het nodige lauwe en koude bier, en het bleef nog lang onrustig in het Belgische land...

Nu, een paar dagen later ben ik eigenlijk nog steeds gaar. Tekenen van een goed festival dus.

Ceremony.

'Onkruid vergaat niet' vertelde mijn moeder aan de telefoon ruim 2 jaar geleden. En dat ze borstkanker had. Mijn gebrek aan emoties op dat moment vergeet ik nooit meer. Het tranendal ontstond later pas. Ik heb een kleine tijd rond gelopen met een dof gevoel in mijn hoofd, ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest. De kanker was nog in een vroeg stadium en het was allemaal niet dodelijk in principe. Ja, ammehoela, het is godverdomme wel kanker.

Een aantal jaar eerder heeft mijn pa ook al kanker gehad; huidkanker. In de puberteit had ik wel andere dingen aan mijn hoofd schijnbaar. Maar toen het breekpunt dan eindelijk was bereikt druppelde ook alle ellende met m'n pa naar buiten alsof het zweet was. De plaat die 2 jaar geleden voorzag in mijn behoefte was 'Still nothing moves you' van het Amerikaanse Ceremony. Er hangt op een of andere manier een heel nare sfeer op die plaat. Het paste perfect bij mijn toenmalige gevoel. De plaat is op wit vinyl geperst, dus ik weet niet zo goed wat voor kleur hij is geworden van het vele draaien ervan. Mijn hart sloeg op hol toen ik hoorde dat ze wat later naar mijn favoriete hardcoretempel Innocent (in Hengelo) zouden komen. Ik had ze het jaar ervoor ook gezien en daar ben ik een stuk tand bij kwijtgeraakt, dus ik had er al weer zin in. Ik was serieus weer eens zenuwachtig voor een concert. Niet in de minste plaats omdat ik met alle opgekropte angst, woede en machteloosheid zat die er ergens een keer uit moest komen. Hoe beter dan op de dansvloer tijdens de tour van de band die alle ellende enigszins weet te verzachten. Van de bands die ervoor speelden kan ik me vrij weinig herinneren. Toen de band begon te spelen ben ik begonnen met het duwen en trekken en stampen en met volle overgave schreeuwde ik net zo hard tot mijn stembanden het zo ongeveer begaven. Ik heb zelden zoveel spierpijn na een concert gehad, heerlijk. Op een gegeven moment speelden ze het nummer dat ik het meest luisterde en toen had ik het helemaal niet meer. Ik heb daar tijdens het duwen en trekken staan huilen als een malle, maar dat heeft waarschijnlijk niemand doorgehad, omdat de tranen werden bedekt door het gutsende zweet. Ondertussen bleef ik duwen en trekken tot ik echt niet meer kon. Het maakte me toch niet meer uit. Alle frustratie lag op de vloer tussen het uit handen geslagen bier en onder de voetstappen van de woedende menigte. Vanaf dat moment heb ik met een grote glimlach staan genieten van de rest van het optreden.

Mijn ouders leven allebei nog, al zei het met een gefacelifte wenkbrauw en een afgezette borst. Kanker is de personificatie van het kwaad, Ceremony voor mij de oplossing.

"Missing people that never went missing"-Ceremony, Dead moon California.

Minor Threat.

De bron van koffiegerelateerde punksongs raakt ietwat droog. Niettemin is de liefde voor het genre immer groot en moet hier dus wat aan gedaan worden. Zo bedacht ik me van de week toen ik mijn Minor Threat tattoo nogmaals bekeek dat het een van de eerste hardcorebands is waarmee ik in aanraking kwam. Ik weet nog vrij goed toen ik een jaar of 10-12 oud was, en mijn broer-met-punkkapsel me het een en ander probeerde bij te brengen. Ik kreeg een cassettebandje met onder andere Minor Threat, NOFX, Bad Religion, maar ook dingen als Faith No More. Ik moest er allemaal niets van weten, ik vond op dat moment de lompe bastonen van gabberherrie (mijn hemel...) een stuk interessanter. Een niet al te lange fase gelukkig, de muziek werd ook softer en ik geloofde het allemaal wel.

De blauwe hoes van het cd-boekje van de discografie met de dikke zwarte letters is me altijd bij gebleven, evenals het lettertype en de hoeveelheid liedjes op de achterkant. Toen ik een paar jaar later punk kon waarderen en me langzaam ging orienteren bij kleine punkshows viel me de waardering van deze band op en ik heb de discografie maar weer eens gedownload. Man man man, wat een fantastische band. Jeugdig enthousiasme en frustratie, slimme teksten en een eigenlijk prima productie. Ongepolijst, woedend, snel en kort. En catchy. Zo catchy dat er snel veel blijft hangen. Ian MacKaye kan voor geen meter zingen, maar dat is wat het zo gaaf maakt.
De inmiddels aangeschafte platen komen echt heel vaak voorbij en het verveelt me nooit. Ook het latere, minder woedende werk, is gewoon erg goed. Er zit wat meer in, er is duidelijk progressie te horen in het liedjesschrijven. De band is zo gaaf dat ik dus nu met een tattoo zit, dat had ik niet kunnen denken 15 jaar geleden.

Wat Minor Threat ook erg gaaf maakt is dat de band nooit een reunie zal doen, en dat veel leden van de band nog steeds (muzikaal) actief zijn. Op Youtube zijn bijvoorbeeld filmpjes te zien waarin Ian MacKaye zich in een rechtszaal uitspreekt over een jongerencentrum/zaal die moet sluiten en hij vol enthousiasme verteld waarom de zaal geopend moet blijven.

Bedankt, grote broer.

TMF, get off the air!

Het gejuich is massaal. TMF gaat volgend jaar van de buis, aldus De Pers. Ik voel een vreugdetraan opkomen en zucht eens van verlichting. Opgeruimd staat netjes, want er wordt alleen maar waanzin en slechte muziek op vertoont die onze jeugd doet verloederen. Een van mijn favoriete punkbands ooit, Dead Kennedys, schreef in mijn geboortejaar 1985 het volgende nummer over MTV:

"M.T.V.-Get Off The Air"

Fun Fun Fun in the fluffy chair
Flame up the herb
Woof down the beer
[click!]
Hi
I'm your video DJ
I always talk like I'm wigged out on quaaludes
I wear a satin baseball jacket everywhere I go

My job is to help destroy
What's left of your imagination
By feeding you endless doses
Of sugar-coated mindless garbage

So don't create
Be sedate
Be a vegetable at home
And thwack on that dial
If we have our way even you will believe
This is the future of rock and roll

How far will you go
How low will you stoop
To tranquilize our minds with your sugar-coated swill

You've turned rock and roll rebellion
Into Pat Boone sedation
Making sure nothing's left to the imagination

M.T.V. Get off the
M.T.V. Get off the
M.T.V. Get off the air
Get off the air

See the latest rejects from the muppet show
Wag their tits and their dicks
As they lip-synch on screen
There's something I don't like
About a band who always smiles
Another tax write-off
For some schmuck who doesn't care

M.T.V. Get off the air
And so it was
Our beloved corporate gods
Claimed they created rock video
Allowing it to sink as low in one year
As commercial TV has in 25
"It's the new frontier," they say
It's wide open, anything can happen
But you've got a lot of nerve
To call yourself a pioneer
When you're too god-damn conservative
To take real chances.

Tin-eared
Graph-paper brained accountants
Instead of music fans
Call all the shots at giant record companies now

The lowest common denominator rules
Forget honesty
Forget creativity
The dumbest buy the mostest
That's the name of the game

But sales are slumping
And no one will say why
Could it be they put out one too many lousy records?!?

M.T.V.-Get off the air!
NOW!

Youtube

Op naar de koffiebar.

Koffiepunx #4: New Bruises.

Ik zag bij R'R fest in Venlo een singel (ja, een dingel, die van vinyl!) staan van de band New Bruises. Ik kende de band niet, maar op de voorkant prijkte een koffiemok. Dit kon ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan, en zodoende kwam ik erachter dat er ook koffie in de titel voorkwam. Het nummer zelf gaat verder (helaas) niet over koffie.

New Bruises-Coffee with a side of confrontation, please.

3 AM, I'm not sleeping
Cold shakes, my ears are ringing
From loud music and caffeine late last night

Hazy night, ambitious yearning
Stale trash and streetlights burning
Wasted hours and tired sound lost sight

Through my thoughts I'm sifting
My fears keep slowly drifting
The windows open with no breeze in here

Seven years just shattered
Smashed like a broken mirror
Pieced back together this is still unclear

You know I never wanted, you know I never wanted anything
I never asked for more
You know I never wanted, you know I never wanted anything
I never asked for more
I was walking around couldn't hear a sound I was walking around
But I'll tell you
I was walking around couldn't hear a sound I was walking.

Het is alleen zonde dat ik het nummer niet online kan vinden.

Koffiepunx #3: Lagwagon.

Ik ben geen bijster groot Lagwagonfan, maar dit nummer kan ik niet zomaar aan me voorbij laten gaan:

Lagwagon - Mr. Coffee

Morning has broken
Mr. Coffee has spoken
The familiar wake-up call
sings to my ears
I wake with a shrug
To the floor with a thud
Where in this hellhole is my coffee mug?
I can now face the day
on legal speed (The American way)
I'm sketching
I'm seizing
I'm spazing
I'm shaking
I can not stop spilling on my brand new shirt
I-I-I'm wired
I'm so inspired
I drank the entire pot
so off to work
Here I come to save the day
on legal speed (The American way)
Drinking coffee
I drink coffee
Drinking coffee everyday

Link: Lagwagon-Mr. Coffee