Factory Girl, Berlijn.

Op de een na laatste dag kwamen we (in hetzelfde straatje waar Cupcake Berlin zit, die heerlijke cupcakes maken maar verschrikkelijke koffie) Factory Girl tegen. Daar waar de naam en hun visitekaartje me nog steeds tegenstaan was het een erg fijne plek om te zitten.

Het deed me licht denken aan The Village in Utrecht vanwege de gare muur en de tafels gemonteerd aan waterleidingen. De rest ook trouwens: enthousiast en kundig personeel en klein. Ze bieden ontbijt, sandwiches, tosti's en magnolia aan. We bestelden een broodje, die naast dat ie behoorlijk groot was ook nog eens bar weinig kostte. De barman vroeg of we hun specialiteit magnolia wilden proberen. Prima. Het bleek een soort tegenhanger van een cupcake te zijn gebaseerd op iets soortgelijks uit New York. Alleen in plaats van een mooi gestileerd taartje was het een drap dat met een flinke soeplepel op het bordje werd gekwakt. Maar dat is niet negatief, in tegendeel, de drap was een mix van deeg en koekjes door een soort beslag heen met in dit geval stukken chocolade. En echt heel, heel erg lekker. Naast chocolade was er ook een versie met banaan, kersennogiets en ik geloof zwarte bessen/chocola.

De proef was dusdanig lekker dat we een dag later zijn teruggegaan voor een groter bord en ik wilde eigenlijk ook wel de koffie proberen. De koffie was niet zo heel bijzonder, maar de beste man vroeg of wij hun naam wilden doorgeven, dus bij deze.

Impala Coffee, Berlijn.

Door een voormalig Berlijner liet ik me Impala Coffee aansmeren. Een all-girl koffiebar zoals een van de borden in de tent aangaf. Wederom een espressobar waar een brander in de winkel staat. Daarnaast was er een hele wand met verschillende bonen waar uit te kiezen valt voor thuis, want in de winkel zelf was er één maler die actief in gebruik was. Naast koffie was er, zoals het Duitsland betaamt, een breed scala aan kuchen en kouwe dranken. Ook hier bestelde ik een espresso en een cappuccino, die beiden erg lekker waren.

Voor de melkschuim ging het barmeisje in de weer met een lepel, geen idee wat ze er precies mee deed want ze schonk de melk gewoon het kopje in. Dit heb ik weleens vaker gezien dus wie kan me vertellen waar die lepel voor is, als ie niet wordt gebruikt om de melk mee te scheppen?

Impala Coffee

Pappelallee 1 (al zijn er nog 2 filialen in Berlijn)

http://www.impala-coffee.com/

Bonanza Coffee Heroes, Berlijn 2011.

Bonanza Coffee Heroes. Op mijn vorige trip naar Berlijn heb ik deze espressobar bezocht. Wat mij betreft betekende dat hij deze keer nogmaals bezocht diende te worden. En zo geschiedde. Er is niets veranderd: de muren zijn nog steeds onbedekte bakstenen. Er hangen wat lelijke foto's aan de muur. De winkel staat nog steeds vol met emmers en zakken koffie. Ik meen wel dat er dit keer 2 branders staan in plaats van 1. En er staan 2 miniscule tafeltjes met barkrukken bij. Buiten staan nog steeds de bankjes, waar nog steeds hetzelfde publiek zijn kont op liet plaatsnemen.

Een olijke Amerikaan in een te kort afgeknipte spijkerbroek was mijn barista. Ik bestelde een espresso. Een behoorlijk heftige fruitbom, het bleek een Ethiopië Misty Valley Single Estate. Vervolgens vroeg ik om een cappuccino waarbij de kort gebroekte Amerikaan me vroeg wat ik wilde. Hij maalde zelfs een klein beetje om me te laten ruiken wat het verschil tussen de Ethiopië en hun huidige espressoblend van een Ethioop en een Braziliaan waarvan ik spijtig genoeg de naam ben vergeten. Ik koos voor de laatste omdat ie volgens hem wat meer body zou hebben en daar ging ik dan maar in mee. En zo geschiedde. Ik vond hem erg lekker en besloot dan ook maar een zak koffie mee te nemen voor aan het thuisfront.

Mr. Pizza.

Berlijn. Bij een voormalige of toekomstige pizzeria liep ik tegen de volgende stickers aan en ik moest lachen.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Berlijn: Bier, Bonanza en fietsen.

Na een afwezigheid van ruim 3 jaar bleek de tijd rijp te zijn om het machtige Berlijn weer eens aan te doen. Het bonte gezelschap van een man of 12 werd al gauw kleiner door het afhaken van menigeen. Met een select heerschap van 5 begonnen we aan de niet al te lange rit naar Berlijn. De auto kon een goed tempo aan en daar maakte onze chauffeur dan ook dankbaar gebruik van. Aangekomen bij het eerste, maar de laatste in Nederland, tankstation durfde ik het aan om een bakje automaat te nemen. De gaarheid was nog niet geheel verdwenen nadat Bialetti me 's ochtends had voorzien. Het viel zowaar mee. Bij het tweede tankstation, de eerste in Duitsland, voorzag een deel van ons zich van een koud biertje. Dit laatste herhaalde zich tot we aankwamen bij het hostel. Het niet-onaantrekkelijke baliemeisje gaf ons de nodige spullen en informatie en na ons gesettled te hebben moest de lokale Mexicaan het ontgelden door ons in zijn etablissement te laten eten. Ik had me eerder die week laten informeren dat Citizens Patrol moest spelen in Berlijn, dus nadat we de Mexicaan hadden verlaten werd het tijd om ons te begeven naar het vrij forse kraakpand niet heel ver van het hostel vandaan. Een groot pand vol graffiti doemde op. Het zaalgedeelte was een van de kleinste waar ik ooit ben geweest. De eerste 2 bands niet gezien, maar Citizens Patrol was erg goed. Onderhand was het een avond vol bier geweest dus de tijd om naar het hostel te gaan was inmiddels aangekomen. Onderweg liepen we alleen nog tegen een Biergarten aan, dus daaroest de lever het nog eenmaal ontgelden. Leden van het heerschap vielen ondertussen in slaap met de pul nog in de handen, dus de thuiskomst was wel degelijk in zicht.

Ineens was het zondagochtend en word je wakker met een goede waas in en om je kop. De koffie in het hostel bleek zowaar niet slecht. De cappuccino bij het restaurant waar we even later zijn geweest was erg lekker, een kleine hint naar latte art was te zien. Ik had me vantevoren laten vertellen door Angelo Brandmeester dat ik naar Bonanza moest voor de beste koffie van Berlijn. Maar zover was het het nog niet. Vandaag moesten er fietsen gehuurd worden. Ik had nog niet eerder gefietst in Berlijn, maar het was echt gaaf. Duitsers doen niet moeilijk om een busbaan voor fietsers meer of minder. De ene bezienswaardigheid na de andere werd bezichtigd en aangekomen bij de East Side Gallery werd er maar weer eens een halve liter genuttigd. Want ja, we waren er nu toch. De zon was weer doorgebroken dus het was weer goed toeven aan de waterkant. Even ervoor was de hel even losgebroken om Berlijn een goede bui te geven, zo werd het holocaustmonument wat mij betreft net een stukje grimmiger. Het eten werd verzorgd door een prettig gestoorde Duitser die een Thais restaurant had. 's Avonds werd er het een en ander aan hoeren en een kraakpand meets kunstpand bekeken en na een biertje of 1000 werd er toch maar weer eens besloten om het bed te bezoeken.

Een stuk frisser dan de dag er voor bleek het moment daar te zijn: Bonanza werd vandaag bezocht. Na een ontbijt in een lokale tent waar de koffie er ook erg goed uitzag moest er een stuk worden gefietst. Onderweg werd ik gekscherend bezeken dat de koffie wel erg goed moest om dit kutstuk te moeten fietsen. Ik was het er wel deels mee eens. Niet dat het stuk fietsen een straf was, maar ik liep al 2 dagen te hypen dat ik per se die tent in wilde. Gelukkig bleek dat Bonanza Coffee Heroes zijn naam eer aan deed. Het tentje bestond meer uit terras dan bar, de rechterkant van het pand leek zelfs nog half in aanbouw. Een grote koffiebrander verried dat het niet zo was. De linkerkant bestond uit een groot koffie-apparaat, 2 barista's en hun benodigdheden. Ik bestelde een verkeerde koffie voor een van de anderen, dus ik eindigde met een Latte Machiato in plaats van een cappuccino. Niettemin was ie erg lekker, dus mij hoorde je niet klagen. De 2e ronde bestond uit een dubbele espresso. Een vrij zachte, maar met een pittige, lichtzoete nasmaak. Met een goede koffierush in de benen kachelden we gestaag terug naar de fietsenboer, want vandaag moesten deze dingen weer worden ingeleverd helaas. Hierna ontstond mijn tweede onderdeel van de dag waar ik erg naar uitzag: het Ramonesmuseum. 300 stuks aan Ramones-memorabilia tentoongesteld in een mooi klein pand. Van schoenen van drummer Marky, een broek van gitarist Johnny en het leren jack van bassist Dee Dee tot Nederlandse flyers, gouden platen en zwembroeken. Een soort paradijs.
Het eten vandaag bestond uit bier en burgers met homemade ketchup. Het burgertentje lag naast een park, beide niet ver van het hostel. Met een halve liter in de handen liepen we het park en de nodige drugs werden aangeboden. Na dit afgeslagen te hebben liepen we af op een soort tribune-achtige stenen bende. De gesprekken varieerden van banketstaafhouders tot migratieproblemen. Deze vertoning werd voortgezet in het hostel omdat onze biervoorziener dicht ging.

Helaas was de dag erna alweer de dag om te vertrekken. Er is bier gedronken, er is koffie gedronken, er is punk bekeken. Ik hou van Berlijn, ik hoop haar gauw weer te zien.