Caffenation Ethopië Harrar.

Al enige tijd geleden heb ik de Ethiopië Harrar van Caffenation gedronken. Als espresso. Nu is er een nieuwe batch gebrand voor gebruik als filterkoffie. Ik hou van filterkoffie. Ik hou van Afrikaanse koffie. De verwachtingen waren hoog. Het is geen Esmeralda, maar die vergelijking is oneerlijk. Misschien een vergelijking met de Yirgacheffe? Dat is immers mijn favoriete koffie van 2011 tot nu toe. Deze filter-Harrar is een goede kanshebber om de Yirgacheffe van zijn troon te schoppen.

Harrar is een fruitbom. Over het algemeen ben ik niet zo'n fan van koffie die zodanig naar fruitsmaak dat je net zo goed een smoothie had kunnen bestellen. Ik hou van fruitsmaak, maar dan wel met een stevige zwarte koffie-smaak. Dat laatste vind ik altijd maar lastig te omschrijven, maar ik weet precies wanneer ik dat proef. Je het zoetzure van rood fruit, maar zoals de Yirgacheffe ook thee-invloeden bevatte waren die hier niet zo aanwezig. Het was zwarte koffie met fruit. Die zwarte koffie-smaak die ik niet kan omschrijven is hier volop aanwezig. Ik zit echt heel erg te twijfelen of ik de Harrar nu lekkerder vind. Misschien is dat ook wel helemaal niet relevant. Ga het anders eens zelf proberen, bij The Village in Utrecht. Nu.

Niets.

Met de late avondzon die door de halfdichte Luxaflex vol in mijn gezicht schijnt heb ik besloten dat ik een slacker ben geworden. Heb ik weinig mee gemaakt op koffie of punkgebied? Nou nee, ik heb een flink aantal koffies geprobeerd en ook nieuwe bands bekeken als geluisterd. Maar updaten, ho maar. Waarom? Weet niemand. Angst om in de grijze massa van onverschilligheid te belanden waar principes niet meer bestaan en de wereld alleen nog maar is opgebouwd uit Douwe Egberts automaatkoffiemachines. Angst dat elke radiozender alleen nog maar platgecensureerde, latin-versies van Coldplay uitzend. Paranoia. De toekomst. Angst voor kanker. Familie. Angst om verbitterd te raken, om alleen nog maar boos te kunnen zijn op systemen die de wereld naar de vernieling helpen. Teveel kennis om nooit te kunnen vergaren. Feiten om achteraan te lopen. Eeuwige zoektocht naar antwoorden op vragen die al vanaf het begin onduidelijk of onbegrijpelijk zijn. De bierkaai. Boosheid om eeuwig religieus gewauwel, kortzichtigheid en mensen die uit pure verveling de straat op gaan om mensen te vervelen. Culturele doof-en blindheid. Woede en angst dat ik lijk te vergeten dat er wel mensen zijn die ergens om geven en hen uit het oog te verliezen. Diep zuchten, doorbijten en me niet zo aanstellen.

Daarom.

Dus...Koffie. The Village heeft een verse Ethopië Harrar die als espresso zelfs de minder sterke koffie-liefhebbers zou moeten bekoren. Erg vol van smaak, maar zonder dat je tandvlees zich gaat terugtrekken. Een bittere indruk is niet te vinden. De Harrar heeft een raar soort balans tussen zuur-en zoetheid die een teveel van beide oplost. Hierdoor is de nasmaak niet lang van stof. Sterker nog, die is niet nadrukkelijk aanwezig. Ik proef vanalles, maar ik kan helemaal niets plaatsen. Ik vind het ook helemaal niet erg, want hij is gewoon echt heel erg lekker.

AH Excellent Perla Ethiopie Kaffa.

De Albert Heijn Excellent Brasil Santos is op bij m'n vriendin thuis, en gezien ik het prima vind om voor haar de koffie te verzorgen is er ditmaal gekozen voor de Ethioop uit de Excellent lijn. Daar de Brasil Santos en de Guatemala Antigua prima bevielen leek het me een goed plan om de gehele lijn af te werken. Ik ben groot fan van Ethiopische koffie vanwege de zoetheid en de vaak heersende chocoladetonen die er te proeven zijn. Tot nu heb ik alleen echt 'verse' Ethiopen gehad, dus deze voorgemalen versie was nog even afwachten. Toen ik de zak losknipte kwam er een flink zoete walm uit, heerlijk. Hop, het spul de machine in, water erbij en wachten tot ze schor is van het pruttelen. Eenmaal ingeschonken was er inderdaad weer wat chocola te ruiken. Bij de eerste aanraking met mijn tong bleek de koffie erg zoet, geen bitterheid te vinden en ook geen zurige nasmaak. Hij is erg zacht van smaak. Voor mij is dit duidelijk de winnaar van de 3, met op korte afstand de Brasil.

Verkoudheid.

Diepzuchtend been ik naar de koffiebar toe. De pijpestelen wisten mij te doorweken tot op het bot en een stugge hoest had zich deze week van mij meester gemaakt. Niets nieuws onder de zon dus, op de verkoudheid na. Eenmaal binnen werd mij mede gedeeld dat er bonen aanwezig waren Blue Bottle Coffee Company, een Californische koffiebedrijf. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. De bonen in kwestie waren van Ethiopische afkomst: een Gayo Amaro en een Sidamo Howolso. Prima. Vind ik leuk. Helaas wist mijn verkoudheid roet in het eten te gooien, want behalve dat ik er niet bar veel van rook, wist ik ook van de smaak geen chocola te maken (schijnbaar zitten er wel tonen van chocola in, de ironie). Zonde, want ik was blij om weer een nieuwe koffie te proberen. Volgende keer beter.