Caffenation Ethopië Harrar.

Al enige tijd geleden heb ik de Ethiopië Harrar van Caffenation gedronken. Als espresso. Nu is er een nieuwe batch gebrand voor gebruik als filterkoffie. Ik hou van filterkoffie. Ik hou van Afrikaanse koffie. De verwachtingen waren hoog. Het is geen Esmeralda, maar die vergelijking is oneerlijk. Misschien een vergelijking met de Yirgacheffe? Dat is immers mijn favoriete koffie van 2011 tot nu toe. Deze filter-Harrar is een goede kanshebber om de Yirgacheffe van zijn troon te schoppen.

Harrar is een fruitbom. Over het algemeen ben ik niet zo'n fan van koffie die zodanig naar fruitsmaak dat je net zo goed een smoothie had kunnen bestellen. Ik hou van fruitsmaak, maar dan wel met een stevige zwarte koffie-smaak. Dat laatste vind ik altijd maar lastig te omschrijven, maar ik weet precies wanneer ik dat proef. Je het zoetzure van rood fruit, maar zoals de Yirgacheffe ook thee-invloeden bevatte waren die hier niet zo aanwezig. Het was zwarte koffie met fruit. Die zwarte koffie-smaak die ik niet kan omschrijven is hier volop aanwezig. Ik zit echt heel erg te twijfelen of ik de Harrar nu lekkerder vind. Misschien is dat ook wel helemaal niet relevant. Ga het anders eens zelf proberen, bij The Village in Utrecht. Nu.

Panama Bouquete Geisha Esmeralda Special Naranjo Lot #12

Panama Bouquete Geisha Esmeralda Special Naranjo Lot #12. Een hoop heisa voor een pot koffie. In The Village gonsde het van vervoering vanwege deze koffie. Men was behoorlijk gek aan het doen. Iemand werd bijna gelynched omdat hij de koffie in een papieren beker wilde doen. Het scheelde niet veel of zijn hoofd lag eraf.
Dus.

Deze koffie is blijkbaar zo speciaal dat er maar 2 kilo per koffiebar verkocht mocht worden. De Esmeralda heeft een aangepaste prijs: het dubbele van de normale prijs.
Per 250 gram: 15 euro.
Dus.

Dit moest ik dus proberen.
De pot werd op tafel gezet en een hemels odeur kwam op mij neer. Niet een luchtje, of geurend; nee, deze koffie heeft een Walm. Met een hoofdletter W. Romige caramel (boterbabbelaar!), tomaat, rabarber. Iemand anders rook ook abrikoos. Zo had ik koffie niet eerder geroken.

Dit beloofde wel wat. Al vond iemand anders het geen koffie meer. Daar was ik ook bang, maar niets was minder waar. Wat een koffie. De geuren waren allemaal terug te proeven, erg sterk ook. Ook proefde ik chocola en drop en een smaak die ik niet kon thuisbrengen maar wel van iets anders kende. Nauwelijks bitter, niet te zuur. 2 uur later had ik nog steeds een lekkere koffienasmaak. Ook nadat ik een broodje had gegeten bleef ik over met een koffiediksmaak. Wat een koffie.

Ben je koffienerd? Ga dan eens heel gauw die koffie proberen. Je zult niet teleurgesteld worden.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Niets.

Met de late avondzon die door de halfdichte Luxaflex vol in mijn gezicht schijnt heb ik besloten dat ik een slacker ben geworden. Heb ik weinig mee gemaakt op koffie of punkgebied? Nou nee, ik heb een flink aantal koffies geprobeerd en ook nieuwe bands bekeken als geluisterd. Maar updaten, ho maar. Waarom? Weet niemand. Angst om in de grijze massa van onverschilligheid te belanden waar principes niet meer bestaan en de wereld alleen nog maar is opgebouwd uit Douwe Egberts automaatkoffiemachines. Angst dat elke radiozender alleen nog maar platgecensureerde, latin-versies van Coldplay uitzend. Paranoia. De toekomst. Angst voor kanker. Familie. Angst om verbitterd te raken, om alleen nog maar boos te kunnen zijn op systemen die de wereld naar de vernieling helpen. Teveel kennis om nooit te kunnen vergaren. Feiten om achteraan te lopen. Eeuwige zoektocht naar antwoorden op vragen die al vanaf het begin onduidelijk of onbegrijpelijk zijn. De bierkaai. Boosheid om eeuwig religieus gewauwel, kortzichtigheid en mensen die uit pure verveling de straat op gaan om mensen te vervelen. Culturele doof-en blindheid. Woede en angst dat ik lijk te vergeten dat er wel mensen zijn die ergens om geven en hen uit het oog te verliezen. Diep zuchten, doorbijten en me niet zo aanstellen.

Daarom.

Dus...Koffie. The Village heeft een verse Ethopië Harrar die als espresso zelfs de minder sterke koffie-liefhebbers zou moeten bekoren. Erg vol van smaak, maar zonder dat je tandvlees zich gaat terugtrekken. Een bittere indruk is niet te vinden. De Harrar heeft een raar soort balans tussen zuur-en zoetheid die een teveel van beide oplost. Hierdoor is de nasmaak niet lang van stof. Sterker nog, die is niet nadrukkelijk aanwezig. Ik proef vanalles, maar ik kan helemaal niets plaatsen. Ik vind het ook helemaal niet erg, want hij is gewoon echt heel erg lekker.

Caffenation Indo Raja Batak.

Nieuwe week, nieuwe voorraad koffies. Voor in een filterapparaat is er de Indo Raja Batak. Voor deze koffie kreeg ik een fruitige Keniaan voorgeschoteld, maar sommige koffies zijn me echt te fruitig. Ik hou van een weelderige smaak, maar dit was me teveel thee. De Indo Raja Batak daarentegen was een fijne, zwarte koffie. Niet zo dun van smaak als die Keniaan, maar beetje stroperig. Een lichte bessensmaak maakte de koffie wat zoetzurig, maar het overheerst niet. Hij smaakt ook een beetje hartig, misschien dat ie daardoor ook iets stroperig lijkt. Aanrader voor mensen die geen artfagkoffies gewend zijn.

Caffenation Ethiopia Yirgacheffe.

Zonder luid gejubel werd ik bij The Village onthaald, maar wel met de enthousiaste mededeling dat er nieuwe koffie was. Ergens deze week is er een zak Caffenation Ethiopia Yirgacheffe bezorgd, van de laatste oogst heb ik me laten wijsmaken. Ik ben groot fan van Afrikaanse koffies dus mijn zwarte hart begon al hartkloppingen te veroorzaken. En hij stelde niet teleur!

Op herdenkingsdag kreeg ik'm al voorgeschoteld, maar toen smaakte hij behoorlijk naar Earl grey-thee. Thee? Ja, de koffie had een behoorlijk aanwezige theesmaak. Ook lekker, maar vandaag op bevrijdingsdag (jeweetwel, de niet-feestdag die wat mij betreft de enige legitieme feestdag in het jaar is. De kerken lopen leeg, de herdenkingen op 4 mei en de festivals op 5 mei niet) kreeg ik het voor elkaar er nog een bak uit te slaan bij de heren van The Village. De aanbevolen zetmethode was de V60, zo'n trage waar de koffiebarman dan bij moet hangen om te blijven schenken. En vandaag was de theesmaak iets naar de achtergrond verdwenen en was de Yirgacheffe veel meer koffie. Een lichte fruitsmaak slaat je om de oren, zo'n rode bessensmaak. Maar zonder de zuurheid die die smaak soms met zich meebrengt. Zoals vaak bij Afrikaanse koffies is er ook pure chocola te proeven, en die geeft dan ook de lichtbittere nasmaak die lang blijft hangen.

Het schijnt dat deze koffie vandaag wordt bezorgd bij The Village.

Malawi Geisha Mzuzu.

The Village Coffee & music heetf nieuwe koffies binnen. De eerste die ik heb geproefd is de Malawi Geisha Mzuzu. Als eerste als espresso. Mijn god, alsof er een bom in je mond ontploft wat betreft de smaak. Die 'buttery chocolate' is heel duidelijk aanwezig. Ik heb ook het idee dat het ergens naar rabarber smaakt; een soort groenteachtige zoetheid. De kaneel is er in de nasmaak te proeven. Een nasmaak die oneindig lang blijft hangen, een beetje alsof je stroop hebt gegeten en je mond je dat naar een half uur nog steeds helpt herinneren dat dat zo is.

Nu heb ik een Clever variant voor mijn neus staan. Een flink zoete grondsmaak komt me meteen tegemoet. Hierbij komt de vanille ineens veel beter tot zijn recht. De chocola verdwijnt hierdoor iets meer naar de achtergrond. Wat ik wat de nasmaak moet vinden...ik heb geen idee, de vanille blijft hangen maar ik vind het niet de meest aangename nasmaak. Ik prefereer de espresso.

Caffenation Zambia AAA Munali.

Mijn nieuwe woonkamer The village heeft nieuwe koffies. En de Zambia AAA is de eerste die geproefd heb in een Clever Coffee Dripper. Dit is na een week open nu al mijn favoriete zetmethode, het ding produceert altijd subtiele zachte koffies. En dat prefereer ik uiteindelijk toch over een espresso. Deze koffie zou ik de hele dag door kunnen drinken zonder meteen met een maagzweer in bed te eindigen.

Goed, de Zambia. Gebrand Met het deksel van de dripper is het eerste dat ik ruik de groenteboer. Tomaten vooral. De smaak sluit hier heel goed bij op aan; aards en lichtzurig. De smaak eindigt een soort lichtbitter. De er blijft ook een prettige nasmaak hangen, al kan ik die niet geheel duiden, maar het is een beetje alsof je hele pure chocolade hebt gehad. Het is wat bitter, maar het is niet vervelend. Would drink again.

Bunn trifecta.

Dit is de Bunn Trifecta en ik heb nog geen idee wat het doet. Bij Caffenation in Antwerpen hebben ze deze staan heb ik me vanmiddag laten vertellen. Met andere woorden; dat ga ik snel uitproberen, want ik vind het een gaaf apparaat om te zien.

Zimbabwe.

Ook vandaag wist Martijn Brandmeester me een koffie van Caffenation aan te smeren. De Zimbabwe. Buiten werktijd wist ie me toch stiekem een espressootje voor te schotelen die naar zijn zeggen wat langer moest doorlopen voor een betere smaak, ongeveer 30 seconden. Wederom een spikkelige cremalaag, dat blijft een mooi gezicht. De geur was licht zoetzuur. Maar toen ik hem proefde ontging me de zuurgraad toch niet helemaal. Niet pittig zuur, maar heel vol zuur, heel bloemig. Ik ben geen groot fan van zurigheid, maar dit ding op een of andere manier prima. Al was de nasmaak toch iets te gortig.

Om me weer normaal te kunnen laten kijken kreeg ik ook een cappuccino. En dat bleek een heel ander verhaal qua smaak. Ik proefde aarde, zoals bij veel single origins die in een cappuccino worden verwerkt, maar ik rpeofde met name pure chocola. Heel puur, dus ook licht bitter. De zurigheid was duidelijk naar de achtergrond verdreven, daar waar ze thuis hoort wat mij betreft. Ik had ook het idee dat ie als cappuccino ook iets pittiger was.

Malawi.

Martijn van Brandmeester's wist mij koffie van Caffenation uit Antwerpen aan te smeren. De Malawi. Ik had me laten wijsmaken dat deze ooit eens groentensoep is genoemd bij een cuppingsessie, dus ik was wel lichtelijk benieuwd.

Toen ik de zak onder mijn neus kreeg geduwd rook ik noten en aarde. Geen verkeerde geur, wel vrij heftig. Het eerste apparaat dat er aan moest geloven was de Chemex. Het kopje zwart rook vrij zoet, beetje fruitig. Vooralsnog rook ik geen prei, ui of knoflook. De smaak was flinkt fruitig, op zijn grapefruits. De nasmaak was was zuurder.

Tweede test: de Aero Press. Ik ben groot fan van deze zetmethode, omdat het altijd flink veel smaak oplevert, maar door de lage temperatuur zal hij nooit verbranden. Goed, hetzelfde laken een pak, al was de zurige smaak iets minder. Ik proefde wat meer aarde. Wederom was er geen champignon of bloemkool te vinden.

Maar toen. Een espresso. De cremalaaf was prachtig gevlekt. De geur was enorm zoet en heftig. Maar de smaak? Ik vond het niet zo lekker, zuur en vervolgens sloegen de cherrytomaten me om de oren.

Wederom een single origin die het goed doet in zogenaamde 'slow coffee' apparaten, maar wat mij betreft te zuur voor een espresso. Helaas waren de bonen nu op, want ik was wel benieuwd hoe de Malawi overeind bleef in een cappuccino.