One coffee cup a day.

Ik kreeg via mijn vriendin de volgende link van Ignant.de toegestuurd. Bernat Cuni is bezig met een maand lang elke dag een koffiekop te maken, die vervolgens nog te koop is ook. Gehele serie is op de site te zien.

"One Cup a Day project is an experiment on creativity and rapid manufacturing,

by ideating, designing, modeling and making available for production and purchase a coffee cup within 24 hours,
everyday during one month."

© 2011 cunicode

Niets.

Met de late avondzon die door de halfdichte Luxaflex vol in mijn gezicht schijnt heb ik besloten dat ik een slacker ben geworden. Heb ik weinig mee gemaakt op koffie of punkgebied? Nou nee, ik heb een flink aantal koffies geprobeerd en ook nieuwe bands bekeken als geluisterd. Maar updaten, ho maar. Waarom? Weet niemand. Angst om in de grijze massa van onverschilligheid te belanden waar principes niet meer bestaan en de wereld alleen nog maar is opgebouwd uit Douwe Egberts automaatkoffiemachines. Angst dat elke radiozender alleen nog maar platgecensureerde, latin-versies van Coldplay uitzend. Paranoia. De toekomst. Angst voor kanker. Familie. Angst om verbitterd te raken, om alleen nog maar boos te kunnen zijn op systemen die de wereld naar de vernieling helpen. Teveel kennis om nooit te kunnen vergaren. Feiten om achteraan te lopen. Eeuwige zoektocht naar antwoorden op vragen die al vanaf het begin onduidelijk of onbegrijpelijk zijn. De bierkaai. Boosheid om eeuwig religieus gewauwel, kortzichtigheid en mensen die uit pure verveling de straat op gaan om mensen te vervelen. Culturele doof-en blindheid. Woede en angst dat ik lijk te vergeten dat er wel mensen zijn die ergens om geven en hen uit het oog te verliezen. Diep zuchten, doorbijten en me niet zo aanstellen.

Daarom.

Dus...Koffie. The Village heeft een verse Ethopië Harrar die als espresso zelfs de minder sterke koffie-liefhebbers zou moeten bekoren. Erg vol van smaak, maar zonder dat je tandvlees zich gaat terugtrekken. Een bittere indruk is niet te vinden. De Harrar heeft een raar soort balans tussen zuur-en zoetheid die een teveel van beide oplost. Hierdoor is de nasmaak niet lang van stof. Sterker nog, die is niet nadrukkelijk aanwezig. Ik proef vanalles, maar ik kan helemaal niets plaatsen. Ik vind het ook helemaal niet erg, want hij is gewoon echt heel erg lekker.

Koffiepunx: Descendents deel 1000.

Een bekende van me is fervent Descendents/ALL liefhebber en verzamelaar van hun shirts, ik keek er eens online doorheen en zag dat ze nogal wat shirts hebben waarop koffie voorkomt. Zie hier een greep:

Hario Skerton Grinder.

Yes! Nieuwe gear! Spul waarvan ik heel blij word. Mijn Philips sloopmaler biedt alles behalve gelijkmatige maling en ik had er wel genoeg van. Dus liet ik me een Hario Skerton Grinder aanpraten. Ik verstond eerst Hario Skeletor Grinder, en hoopte dat het ging om de bad guy uit He-Man, maar niets was minder waar, verdomme.
De Skerton Grinder is een handmaler, waarbij je de maalgraad kan bepalen. Het apparaat bestaat grotendeels uit stevige metalen en kunststoffen onderdelen waarmee een onbenul als ik ook goed mee uit de voeten kan. De gemalen bonen eindigen in een glazen pot, maar die kun je dan weer voorzien van een rubberen ring zodat hij niet uit je klauwen glijdt.

De maalgraad is heel makkelijk te bepalen door die gekke 6 hoekige moer die op een van de foto's is te zien. Doordat de sluitring er maar op 1 manier op kan is het heel makkelijk en de stappen subtiel om je maling aan te passen. Ik heb me zelfs laten wijsmaken dat ie voor espresso geschikt zou zijn.

Het enige dat ik er niet fijn aan vind is dat de knop die je in je handen hebt aan de kleine kant is, ik had graag een groter knop omdat ik nu snel lamme vingers krijg.

Hij is redelijk prijzig (rond de 40 euro), aan de andere kant heb ik het idee dat ie ook niet snel kapot zal gaan.

Morten Andersen.

Ik zat laatst op een boekenmarkt waar een of andere verzamelaar per defenitie een boek wilde met handtekening. Zonder handtekening hoefde hij het boek niet. Ik had eigenlijk de neiging om die man een handafdruk te geven.

Het ging om een boek van Morten Andersen. Even Googlen en blijkt dat de fotograaf in kwestie een best leuke serie gemaakt heeft over rock'n'roll in Noorwegen. Gruizigheid en viezigheid, ik ben wel fan.

Link en bron.

Nozzmanderen.

"Terug van weggeweest: Nozzmanderen. Ik krijg regelmatig allerlei cartoonideetjes naar mijn hoofd geslingerd. De ene wat geslaagder dan de andere. In de rubriek Nozzmanderen werk ik ze gewoon allemaal uit en kunnen jullie zelf beoordelen of het wat is. Heb je zelf een idee? Mail het naar me@nozzman.nl

disclaimer 1: de ideetjes zijn dus van anderen disclaimer 2: ik besteed er niet meer dan 5 minuten aan."

Bron: Nozzman.

Psychologisch Koffie Consult.

Via Facebook zag ik een oproep voor crewleden voor een aantal festivals waar Independent Barista Wilco Admiraal zijn koffiekunsten zou vertonen. Ik wist hem te vertellen dat ik nagenoeg geen ervaring heb met espresso zetten, maar dat maakte hem niet uit. Met andere woorden: ik ging koffie leren zetten! Hoera!

Op de dag des onheils, 2 juni, was het zover. Een zonnige, maar niet te warme dag, straalde ons tegemoet in het bos net buiten Soest. De koffiebar bestond uit 2 delen: een espressobar en het koffielab. Ik werd eerst gesitueerd in het koffielab alwaar ik in een labjas gestoken mijn 'cliënten' moest bestoken met het Psychologisch Koffie Consult. De uitkomst die volgde leverde vaak emotionele perikelen. Mensen wisten niet wat hen overkwam. Nou ja, mensen zijn vaak geen verse koffie gewend... en ikzelf? Ik heb een psychologisch slow coffee methode ondergaan. Ik ken ze nu bij wijze van spreken allemaal.

Vervolgens werd ik getransferd naar de espressobar. Een machine an sich is niet zo'n probleem, goed de koffie aanstampen, de juiste volgorde aanhouden en al gauw heb je al iets drinkbaars voor je neus. Maar het gaat om maalgraad, de versheid van de bonen, pre-infusie, overextractie, onderextractie, de lengte van de maaltijd, luchtvochtigheid, zuurgraad, bitterheid, voorkeur, smaak, etc. Allerlei filosofiën en theorie die ik niet allemaal heb onthouden, maar een begin is gemaakt. Met het koffiegedeelte dan. Melk, hetzelfde laken een pak: opgerekte eiwitten, scheikunde, scheef houden, walsen, alles. Goed, melk komt de volgende keer.

'Nieuw ontdekte bacterie leeft op cafeïne'

AMSTERDAM – Amerikaanse wetenschappers hebben een bacterie ontdekt die kan leven op cafeïne.

De bacterie met de naam Pseudomonas putida CBB5 voedt zich waarschijnlijk vierentwintig uur per dag met pure cafeïne. Het organisme zet de cafeïne om in koolstofdioxide en ammoniak.Hoofdonderzoeker Ryan Summers van de Universiteit van Iowa heeft die bevinding gepresenteerd op een bijeenkomst van de American Society for Microbiology in New Orleans.

Genen

De nieuw ontdekte bacterie beschikt zowel over enzymen als genen die helpen bij de verwerking van cafeïne, zo hebben de onderzoekers aangetoond.

Tijdens een experiment rustten de wetenschappers enkele andere bacteriën uit met de bewuste genen. Ook deze organismen bleken toen in staat om cafeïne te nuttigen.

“Dit werk toont voor het eerst de genen en de enzymen die door bacteriën worden gebruikt om op cafeïne te leven”, aldus Summers. “Gezien de overvloedige aanwezigheid van cafeïne in de omgeving is het niet verwonderlijk dat er bacteriën zijn die de moleculen van deze stof gebruiken om te groeien en om zich te reproduceren.”

Medicijn

Volgens Summers kunnen de ‘cafeïne-bacteriën’ in de toekomst mogelijk worden gebruikt als medicijn.

Zo zouden de organismen kunnen helpen de behandeling van aandoeningen als astma en hartritmestoornissen. De bacteriën zouden ook van pas komen bij het maken van cafeïnevrije koffie.

© NU.nl/Dennis Rijnvis Bron: nu.nl (26 mei)

Koffietattoos #5.

Onder andere via Google en Barista Exchange gevonden. Groot fan van het hertuilkonijn.

Innocent.

Innocent, Hengelo. Zelfverklaard ‘Home of hardcore’ sinds 1985. Sinds halverwege 2003 was het mijn onderkomen om nieuwe bands te ontdekken, blauwe plekken op te lopen, mensen te leren kennen en om te zien hoe gaaf het is om volledig langs bedrijven als Mojo heen te leven. Waarschijnlijk is in juni 2011 Innocent niet meer; financieel is het klaar. Ik heb daar fantastische concerten gezien. Maar laat ik eens vertellen wat het voor tent is. Zoals ik het eerst mee maakte was het naast een ruimte waar bandjes speelden Innocent ook een ruimte was waar je mocht blowen. Dat werd dan ook veelvuldig gedaan door mensen van verschillende afkomst. Die vervolgens er geen zak meer van snapten toen het hardcorepubliek voor die avond langzaam binnenstroomde. Het mooiste moment was nog dat ik naast een hiphopper met een joint stond die zijn ogen uitkeek omdat de mensen hem om de oren vlogen. Even later stond ik naast hem in het rare hoekje naast de toiletten waar iedereen terecht kwam die geen been of arm in zijn gezicht wilde. Zo ook hij, met zijn lachkick. Hij vond de muziek kut, maar de sfeer te gek.

In de toenmalige Innocent pasten er een man of 100-120 in de veredelde woonkamer. Het podium was aan de straatkant waarbij de band met zijn rug naar de ramen stond te spelen. Links naast het podium was de ingang (daarover later meer) en rechts de geluidstafel. Zowel podium als geluidstafel stonden op kratten bier. Later werd het daadwerkelijk een getimmerd podium en werd het doorgetrokken tot aan de uur wat de bands een halve vierkante meter meer ruimte opleverde. De geluidstafel verdween naar de bar achterin. Achterin bevinden zich de toiletten en de bar, ongeveer even groot. Met andere woorden: was je dik dan werd bier halen een opgave. Ik meen dat op het moment dat het podium ietwat werd vergroot er ook in de ruimte naast de zaal een ruimte voor de instrumenten was. Eerder lagen die verspreid over het hele pand, dan wel buiten in een bandbus. Naast de deur van de ingang was een trap naar een bovengedeelte met een keuken, een backstage die ook gold als merchandiseruimte en hangruimte voor als er een kutband speelde.

Het stonk, het was er klein, de lampen flikkerden nog weleens van het plafond en het was er eeuwig warm. Maar mijn grote god, wat heb ik er gave dingen gezien. Van een Amerikaanse band die midden in de zomer een nummer speelde voor alle mensen die buiten stonden vanwege de temperatuur binnen (het was buiten al een graad of 30 geweest de hele dag). Van bands waar het kickboxen geblazen was en ik de hele band niet heb gezien omdat ik in het onbestemde hoekje was beland. Tot Fryslans Dead Scenestars die een afscheidsshow kwamen doen en een deel van het publiek uit het niets ineens bestond uit “bebloede” DSS ARMY shirts, bandana’s en weet ik wat meer. De zanger van een Vlaamse band die ’s middags nog moest voetballen en daardoor te laat was en op het moment dat hij de parkeerplaats op reed zette de rest van zijn band het intro in. De zanger werd zo ongeveer uit zijn auto gesleurd en op het podium gegooid om 20 minuten lang te ontploffen. Voordat Innocent ging verbouwen was dus het podium naast de ingang. Ik kan me een optreden herinneren waarbij ik met 3 anderen de deur probeerden te open (die ging naar binnen open) en die tot 3 keer toe met geweld weer dicht ging zonder dat wij binnen waren. Er werd immers gestagedived en iedereen stond tegen de deur aan gedrukt…Die verbouwing is trouwens erg mooi geworden, een iets grotere zaal waarbij het podium niet meer tegen de deur aan stond. Ik kwam er sindsdien door verhuizingen iets minder. En in principe vorige week donderdag voor het laatst. No Turning back, Noyalty en nog 3 bands moesten er nog spelen, voor 5 euro. Ik was vrijdags vrij. Om nog een laatste keer de longen uit mijn lijf te schreeuwen en om nog een keer No Turning Back (de band die ik het vaakst heb gezien in Innocent denk ik) te bekijken in het zaaltje waar ik mijn ‘core-opleiding heb genoten. De lampen kwamen van het plafond, ik had een bloedend been, een zere keel en spierpijn: Doei Innocent. Ik heb een mooie tijd bij je beleefd.

Foto: AsIce (Koen Tornij)