Als de dag van gister kan ik me 12 mei 2007 herinneren. NEGATIVE APPROACH uit Detroit zou spelen in Antwerpen. Ik heb Negative Approach altijd een gekke band gevonden. Ze hebben bestaan van 1981 tot 1983. De band had tot 2006 nog nooit in Europa gespeeld. Alle opnames klinken relatief brak, niet zoals bij Minor Threat, maar gewoon echt brak. Ik hou wel van brak. Tegelijkertijd heb ik zelden een boze, op het nihilistische af, band als Negative Approach gehoord. Ik krijg nog steeds de neiging om willekeurig te duwen en te trekken als deze band ergens wordt gedraaid.En dus moest ik bij dit tafereel zijn. Ik was niet de enige dus een auto vol vrienden was snel geregeld. Ik meen dat de route Vroomshoop-Antwerpen was. Met een tray bier op de hoedenplank en een straight edge-makker als chauffeur gingen we op pad. Nietsvermoedend uiteraard.
Al vrij gauw moest er dankzij de bierconsumptie geplast worden bij een wegrestaurant. In het vrouwentoilet, want de mannelijke variant was defect. Om een of andere reden was er ook een fles chilisaus aanwezig in de auto, waarop de bestuurder luidkeels 'HOU DE ACHTERBANK SCHOON, ANDERS KOP IK JE KAPOT!!' uitkraamde. Tot zover de heenrit.
Eenmaal aangekomen bij de zaal (toen nog Hof ter Loo, nu Trix) werden er nog verse zakken sla gedumpsterdived, en brood en drinken gekocht. Ik hoorde laatst nog hoe de overgebleven sla is geëndigd: op een scooter, hierna moest er om onbekende reden nog over het zadel heen gezeken worden. Goed, de deuren van de zaal gingen open en een potpourri van tuig stroomde binnen. Punx, skins en hardcorelieden, ouderen van dagen en eventuele verloren zoons, vanuit heel Europa kwamen er mensen op af. Er speelden een zestal bands en je merkte dat het publiek en soort zenuwachtig rond liep. De hele dag hing er een gespannen sfeer, niet vanwege het gangverleden van de bezoekers, maar omdat niemand kon wachten totdat eindelijk Negative Approach het podium op zou klimmen. Van de tijd tussen het scooterincident en het laatste optreden kan ik me niet zoveel herinneren. Wel dat Negative Approach nauwelijks merchandise had, terwijl iedere bezoeker daar naar op zoek was.
Wel weet ik nog hoe druk het vooraan werd, en de verscheidenheid van het publiek. Ik stond op een tree iets achter wat binnen 5 minuten een slachtveld zou worden. Ik heb namelijk een bril en dat gaat meestal niet zo goed samen met vliegende benen en armen. Een van de bandleden liep het podium en er werd al van het podium gesprongen voordat er een toon was gespeeld. Toen het eerste nummer werd ingezet wist ik niet hoe gauw ik mijn bril af moest zetten en ik mengde me in die zee maniakken. Ik heb de meest zachtaardige figuren ooit nog nooit zo woedend heen en weer zien stampen. Nooit heb ik zo'n teringbende meegemaakt als toen. Nooit heb ik zoveel mensen zo boos zien zijn. Op een gegeven moment dacht ik vooraan te staan, later op de foto's zag ik dat ik op de 4e rij met mijn armen omhoog stond te schreeuwen. Ik kan me ook herinneren dat elke keer dat de zanger de microfoon in het publiek stak je niet zoveel meer hoorde omdat hij zelf zo hard schreeuwde.
Achteraf bleken er een aantal mensen in het ziekenhuis beland vanwege rare capriolen vanaf de hoogste boxen. Ik heb allerlei vrienden over kneuzingen, blauwe plekken, schaafwonden en kapotte T-shirts gehoord. Ik weet niet, ik had 2 laffe blauwe plekken en mijn stembanden lagen verstrooid over de dansvloer. En ik kocht uit noodzaak een nieuw shirt omdat mijn paarse shirt dat ik aanhad zwart leek door het zweet. Ik weet behalve de chaos op de dansvloer niet zoveel van het optreden zelf. Ik zie alleen maar mensen op mensen springen, een hoop geschreeuw en boze koppen.
De terugweg was ook een soort roes. De 2 rondjes om het Hof ter Loo-terrein met de YMCA op vol volume, en dat de gehele reis de ramen openstonden en de muziek hard vanwege de vermoeidheid van de chauffeur.
Mooi man, hardcore. Ik vergeet ongetwijfeld het een en ander, en misschien is niet alles zo gegaan als het hierboven staat beschreven, meh.
Die zwart-wit foto heb ik een jaar later gemaakt bij een minder interessante show.
De rest is van Google.
Al enige tijd geleden heb ik de Ethiopië Harrar van Caffenation gedronken. Als espresso. Nu is er een nieuwe batch gebrand voor gebruik als filterkoffie. Ik hou van filterkoffie. Ik hou van Afrikaanse koffie. De verwachtingen waren hoog. Het is geen Esmeralda, maar die vergelijking is oneerlijk. Misschien een vergelijking met de Yirgacheffe? Dat is immers mijn favoriete koffie van 2011 tot nu toe. Deze filter-Harrar is een goede kanshebber om de Yirgacheffe van zijn troon te schoppen. 
